Jimmy Page jest w moim życiu od dwóch lat. Towarzyszy mi gdziekolwiek jestem i cokolwiek robię. Czuję go przy sobie, jakbyśmy byli nierozerwalni. To nie tak, że ślepo pałam do niego uwielbieniem – są rzeczy, za które mocno go potępiam i których nie uważam za prawe i właściwe. Jednakże, tak to chyba jest, że kiedy kogoś kochamy, staramy się po prostu skupiać na jego zaletach. W końcu czymże innym jest miłość, jeśli nie akceptacją całej osoby, nie jej połowy jej czy ćwiartki. Nie uważam, że wszystko, co Jimmy zrobił w swoim życiu było dobre, gdy mówię, że chciałabym być taka jak on. Na pewno nie popełniłabym kilku jego błędów, o których nie chcę tutaj wspominać, bo są to tematy bardzo delikatne (związane z religią). Skupiając sie na tym, dlaczego go podziwiam, chcę mówić o jego niesamowitym samozaparciu i wierze we własny talent, w siebie. W to, że bycie formalnym liderem zespołu Led Zeppelin było dla niego bardzo trudne, z powodu własnych cech osobowości. O tym, jak niesamowicie kreatywnym, twórczym i perfekcyjnym w każdym calu był muzykiem. Wreszcie, że to co go kształtuje, to bycie niezrozumianym, niekiedy nawet dla samego siebie. Przeczytałam o nim książki, obejrzałam filmy, zrozumiałam muzykę. Muzyka, to największa pasja, która pochłania wszystko a potem wyrzuca to powrotem w krzywym zwierciadle. Możesz być gitarzystą, aktorem czy powieściopisarzem – kiedy twoja sława zgaśnie, znów będziesz wiódł normalne życie. Normalne życie czeka każdego, nawet nas. Nie proszę nikogo o zrozumienie moich niezwykle skomplikowanych uczuć do Jimmy’ego, które mogą wydawać się błahe, choć w istocie do błahości im daleko. Ludzie w naszych czasach śmiało nadużywają słowa ‘kocham’, nie znając tak na prawdę jego znaczenia. Nie kocha się butów i nie kocha się pizzy. Kocha się człowieka pełniącego w naszym życiu ważną rolę, kogoś, kto nadaje mu sens i ton, czyni je lepszym, łatwiejszym, weselszym. Kocham Jimmy’ego Page’a.